कविता – भो तीज नआईज रुवाउ

सेता लिवासमा लपेटिएका
यो मुलुकको स्वाधीनताका लागि
संघीयलोकतान्त्रिकगणतन्त्रका लागि
रेटिएको, सेरिएको, मारिएका

पति वेपत्ता पारिएका चेलीका लागि
भो तीज नआईज रुवाउन ।

हुँदामात्र खान पाउनेहरुका लागि
मेलापात, गाईगोठ
अनि गाउँगोठमा हराएकाहरु लागि
बाह्रमास दश नङ्ग्रा खियाएर पनि
दुई गाँस मीठोमसिनो नभेट्नेका लागि
मेवा-मिष्ठान्न चौरासी व्यञ्जनका किस्सा लिएर
दाम्रो पेट, गुन्द्रुक ढिडो नभेट्नेका लागि
भो तीज नआईज रुवाउन ।

सबै पठ्ठीहरु कहाँ सभ्रान्त हुन्छन् र
आँखीभौ खौरेर, नाइटामा मुन्द्री छेडेर
घण्टैपिच्छे ठिटा फेर्दै-
होटल-रेष्टुँरा चिसो पार्दै भिजाउँदै हिँड्नेहरु

अनि मक्किएको चोलीले लाज ढाक्ने
दुवै एकै कहाँ हो र
चार इन्चको टालोमा हर्रर परफ्यूम महकाउँदै
गोजीमा कण्डोम र इकोन बोकेर
कुत्कुतिनेसंग अर्धानोको समतुल्य हुँदैन
नाङ्गाहरु र भोकाहरुको विपनामा
देखासेकीको पर्व बनेर
भो तीज नआईज रुवाउन ।

माईती नभकी चेली
माईतीमा सानीआमा भएकी चेली
लोग्ने बाहेक कोही नभएकी चेली
र त्यही पुरुष पनि विसंगतीमा लागेको चेली
गहनाको नाममा
एक लुङ्ग पोते मात्र भएकी चेलीहरुका लागि
झकिझकाऊ भएर नआइज तीज
भो तीज नआईज रुवाउन ।

सेता लिवासमा लपेटिएका
यो मुलुकको स्वाधीनताका लागि
संघीयलोकतान्त्रिकगणतन्त्रका लागि
रेटिएको, सेरिएको, मारिएका

वेपत्ता पारिएका चेलीका लागि
भो तीज नआईज रुवाउन ।

कवि – अमीत घिमिरेे सिन्धुपाल्चोक चौतारा